Jeugdherinneringen van een schoolmeisje uit Yerseke

Ik schreef het al bij het vorige item: kleine herinneringen kleuren de grote geschiedenis. Bij het boek van Ineke Marjee-Paauwe is de titel al veelzeggend: Jeugdherinneringen van een schoolmeisje uit Yerseke. Ineke werd in 1955 geboren onderaan de dijk in het Poldertje. Gezien haar geboortejaar vertelt ze over de omslag naar de ‘moderne’ maatschappij. Van kolenkachel naar gaskachel, van wasbord naar wasmachine. Ook haar belevenissen in de Van Klinkenbergstraat en de rest van het Poldertje komen voorbij, evenals het water, de kaaien en de oesterputten. Kortom: petite histoire, die dankzij Ineke toch maar mooi behouden blijft.

In de PZC van vrijdag 27 (Beveland) en zaterdag 28 april 2012 (Walcheren) werd het boek aangekondigd – verslaggever Lilian Dominicus sprak met de schrijfster.

Vijf kantjes werden boek

Wat begon als een paar kantjes A4 voor een schoolreünie, is uitgegroeid tot een boek van bijna 200 pagina’s. Jeugdherinneringen van een schoolmeisje uit Yerseke vrijdag 27 april 2012 gepresenteerd in Hervormd Kerkelijk Centrum de Haven in Yerseke.

door Lilian Dominicus

Eigenlijk woont Ineke Marjee al heel lang niet meer in Yerseke. Met achttien jaar is ze
in psychiatrisch ziekenhuis Vrederust gaan werken. „Daar heb ik ook mijn man leren kennen, bij een werkgroep van de Pinkstergemeente”, zegt ze, op de bank van het huis in Middelburg dat ze in 1977 samen kochten. Keeshondjes Snuffel (16 jaar) en Krukel (13 weken) op schoot. „Nu is het anders, maar in Vlissingen was het toentertijd niet eenvoudig om een woning te vinden.”

(Foto: Ineke Marjee met hondjes Snuffel (links) en Krukel – foto Lex de Meester). En eigenlijk was het ook nooit haar droom of ambitie om een boek te schrijven. „Ik wist niet dat ik het in me had”, zegt ze. Maar in oktober 2010 was er een reünie van de
Hervormde lagere school in De Haven. De school was inmiddels verhuisd naar
elders, maar de reünie vond gewoon op dezelfde plek plaats. „Kees de Blaey vroeg iedereen om wat herinneringen op papier te zetten voor de website. Met drie blaadjes dacht ik, ik houd ermee op. Maar van Kees mochten het er meer zijn. Bij vijf blaadjes stopte ik, want anders had een ander geen ruimte meer, vond ik. De Blaey zei: ‘Je moet een boek gaan schrijven’.”

Zo kwam het dat Ineke Marjee zich achter de laptop nestelde en nóg meer herinneringen aan het dorp waar ze als kind woonde opschreef. „Toen ik eenmaal was begonnen leek het of ik niet meer op kon houden met schrijven.”

De Blaey groeide op in ’t Poldertje in Yerseke, een wijkje wat verderaf. Juffrouw Braam
kwam er elke dag om de schoolkinderen ophalen. ‘Het polderrondje’ werd het
genoemd. Een foto is opgenomen in het boek. Van lieverlee tijdens het schrijven
kreeg ze steeds meer foto’s van mensen toegeschoven.

Half in het Yersekse dialect wilde ze het optekenen, maar dat was nog wel een uitdaging,
want een officiële spelling bestaat niet. Met oude buren en vriendinnen is ze daarover gaan nadenken. „Neem straat. Aan de overkant is dat ‘stroate’ en aan deze kant ‘straete’, maar in Yerseke zeggen we het anders. We hebben ‘strîte’ bedacht. Helemaal werd
‘îllemille’.”

Het boek staat vol met verhalen over het pellen en koken van de mossels, de
kreeftenparken, het zwemmen in de oesterputten, het vendersbankje op de
weegbrug, de gasfabriek, de gemeentebode die elke maandag langskwam om de huur
van de huizen op te halen, en de wasbeurt in de teil. „Iedere zaterdag was
dat.”

Ineke Marjee: Jeugdherinneringen van een schoolmeisje uit Yerseke – Uitgeverij Drvkkery/Schrijverspodium,  182 pagina’s, 17,50 euro, ISBN 9789070174644.