Dat schrijvers dankzij allerlei ‘vrije’ uitgeverijen hun droom van een gedrukt en ingenaaid/gebonden boek waar kunnen maken, dat weten we. Nieuw – in elk geval voor mij – is dat nu ook kinderen zich op het schrijverspad begeven. De tienjarige Celina Korstanje (foto Willem Mieras) heeft met haar boek Ruimtehatsjoe voor zover ik weet in Zeeland een echte primeur.
Ik heb het niet zo erg op historische romans, omdat feit en fictie voor mij vaak een onontwarbare brij worden. Een fictief verhaal, gesitueerd in Zeeland-nu, daar heb ik ook moeite mee. Misschien is het mijn gebrek aan fantasie dat ik zo’n boek toch meteen als een sleutelroman lees. Terwijl dat natuurlijk helemaal niet hoeft. Maar als de uit zijn functie gezette korpschef Flip Goedewaard opduikt, wat moet je dan als lezer? Dan ga ik aan mezelf twijfelen als ik niet nog andere verzonnen personages aan mensen van vlees en bloed kan koppelen.
Schrijven is en blijft een roeping. Ik merk het zeker aan de inzendingen voor de schrijverscorner. Het plezier van eigen woorden en gedachten zwart op wit terug te zien, is ongekend. Vandaag in aflevering 15 een ruime bijdrage (poëzie en proza) van Jan M. Goerée, die verbonden is aan De Zeeuwse Alliantie Notarissen in Goes en Middelburg. Hij zit in het derde jaar van de SchrijversAcademie in Antwerpen. Mede met de bedoeling, zoals hij het zelf zegt, om los te komen van de tijdens vele jaren notariaat ingeslepen ambtelijke taal.
Dat zijn nou van die dingen… Hans Adriaansens is in Middelburg geboren op 23 januari 1946. ,,Precies 9 maanden na de bevrijding. Ik ben het enige katholieke jongetje dat echt zeker weet dat hij in vreugde is verwekt.” Ach, ik gun iedereen zijn genesisverhaal. Maar Middelburg was toch echt eind 1944 bevrijd. Zou het een typisch Adriaansens-knipoogje naar de geschiedenis zijn?
Vertederend, dat vind ik in dit verband wel een passend woord. Lyra van een jaar of acht, gaat drie weken in een campertje op vakantie met Babba, een oude zeeman die schildert en haar opa zou kunnen zijn, maar dat niet is. Het nieuwe boek De Tierelier van Johanna Kruit is volgens educatieve normen geschikt voor 8+. Volgens mij kun je het zeker met goed fatsoen aan jongere kinderen voorlezen. Mijn gevoel zegt dat het meer een meisjes- dan een jongensboek is. Niet alleen omdat de hoofdpersoon een meisje is. Maar vooral omdat het een zacht verhaal is. Of beter, vertederend.
Hoe intrigerend ook, ik twijfelde. Een boek over ballonnen en luchtvaartschepen, hoe zou ik daar een Zeeuwse draai aan kunnen geven? Auteur Han Nabben stuurde me een keurige mail met de vier pagina’s waar Zeeland in elk geval wordt genoemd. Maar ja, op een totaal van 300 bladzijden is dat niet bepaald veel. Bijna had ik om die reden het ballonnenboek terzijde geschoven. Tot ik op pagina 272-273 het verhaal van het luchtschip Italia las, en daar opeens de naam van Sjef van Dongen tegenkwam. Die had Nabben niet doorgegeven. Aardenburg, de burgemeester-politicus, het naar hem genoemde sportpark. Ja, Sjef van Dongen (1906-1973) geeft het ballonnenboek voor mij net dat noodzakelijke extraatje.
Ach, Drenthe heeft niet één overzetveer. Zelfs geen handbediend vlot over een kanaal. En Luxemburg – het land – daar moeten ze het met één motorveerpont doen, over de Moezel van Wasserbillig naar Oberbillig. Maar dan ben je wel meteen in Duitsland. De andere delen van de Benelux zijn wel ruim voorzien van pontjes en veerboten. De Vereniging Vrienden van de Voetveren bundelde ze in een gids, die alweer aan de zevende druk toe is.
Wanneer ben je een Zeeuw? In Zeeland geboren, ok. In Zeeland komen wonen? Zeeuwse (voor)ouders? Ach, je kunt vele antwoorden geven. En ook vele antwoorden schuldig blijven. Kun je iemand die slechts de eerste vierhonderd dagen van zijn leven op Zuid- Beveland heeft gewoond zelfs na zijn dood nog met een Zeeuwse vlag nawuiven? Beetje overdreven, lijkt me. Maar als de al een beetje vergeten Jan G. Elburg (1919-1992) plotseling met drie boeken en een expositie wordt bedacht, dan herzie ik meteen mijn mening. Ja, eens een Zeeuw, altijd een Zeeuw, wat dat ook mag betekenen. En de G staat niet voor niets voor Gommert.
Ik moet wéér naar Vlaanderen. Spoorslags. Wat is het toch een mooi, verrassend, verleidelijk, lelijk, in elk geval zeer on-Nederlands land. Vanachter mijn Zeeuwse venster is het ook net alsof ze er van alles veel meer hebben dan in mijn regio. Kastelen, parken, kerken, eethuizen, natuurgebieden, bedevaartoorden, musea. En ze kunnen er fietsen. Mijn Ronde van Midden-Zeeland laat zich in niets vergelijken met de Ronde van Vlaanderen, de koers van ‘beuken, nervositeit, kronkelende wegen, regen en wind, scheefgewaaide bomen, kapellekens’.
PZC Cultuurnieuws
